1. ความสัมพันธ์เชิงตัวเลขระหว่างพิกัดความเผื่อมิติ พิกัดความเผื่อทางเรขาคณิต และความขรุขระของพื้นผิว:
1. ความสัมพันธ์เชิงตัวเลขระหว่างความทนทานต่อรูปร่างและความทนทานต่อมิติ
เมื่อกำหนดความแม่นยำของพิกัดความเผื่อมิติ พิกัดความเผื่อรูปร่างจะมีค่าที่สอดคล้องกัน นั่นคือ โดยทั่วไปประมาณ 50% ของค่าพิกัดความเผื่อมิติจะถูกนำมาใช้เป็นค่าพิกัดความเผื่อรูปร่าง ในอุตสาหกรรมเครื่องมือ จะใช้ประมาณ 20% ของค่าความทนทานต่อมิติเป็นค่าความทนทานต่อรูปร่าง ในอุตสาหกรรมหนัก ประมาณ 70% ของค่าความคลาดเคลื่อนมิติจะถูกนำมาใช้เป็นค่าความคลาดเคลื่อนของรูปทรง จะเห็นได้จากสิ่งนี้ ยิ่งความแม่นยำของพิกัดความเผื่อมิติสูงเท่าไร สัดส่วนของพิกัดความเผื่อรูปร่างในพิกัดความเผื่อมิติก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น ดังนั้น เมื่อออกแบบและติดฉลากข้อกำหนดความทนทานต่อมิติและรูปร่าง ยกเว้นในกรณีพิเศษ เมื่อกำหนดความแม่นยำของมิติ โดยทั่วไปจะใช้ 50% ของค่าความทนทานต่อมิติเป็นค่าความทนทานต่อรูปร่าง ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อทั้งการผลิตและการประกันคุณภาพ
2. ความสัมพันธ์เชิงตัวเลขระหว่างความทนทานต่อรูปร่างและความทนทานต่อตำแหน่ง
นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างความทนทานต่อรูปร่างและความทนทานต่อตำแหน่ง จากมุมมองของสาเหตุของข้อผิดพลาด ข้อผิดพลาดของรูปร่างเกิดจากการสั่นของเครื่องมือกล การสั่นของเครื่องมือ การเบี่ยงเบนการหมุนของสปินเดิล ฯลฯ ในขณะที่ข้อผิดพลาดของตำแหน่งนั้นเกิดจากรางนำเครื่องมือกลที่ไม่ขนานกัน การหนีบเครื่องมือที่ไม่ขนานหรือไม่ใช่แนวตั้ง แรงจับยึด ฯลฯ ผลที่ตามมา จากคำจำกัดความของโซนพิกัดความเผื่อ ข้อผิดพลาดของตำแหน่งจึงมีข้อผิดพลาดรูปร่างของ พื้นผิวที่วัดได้ ตัวอย่างเช่น ข้อผิดพลาดความขนานประกอบด้วยข้อผิดพลาดด้านความเรียบ ดังนั้นข้อผิดพลาดตำแหน่งจึงมีขนาดใหญ่กว่าข้อผิดพลาดรูปร่างมาก ดังนั้น ภายใต้สถานการณ์ปกติและเมื่อไม่มีข้อกำหนดเพิ่มเติม หากระบุพิกัดความเผื่อตำแหน่ง พิกัดความเผื่อรูปร่างจะไม่ได้รับอีกต่อไป เมื่อมีข้อกำหนดพิเศษ สามารถทำเครื่องหมายข้อกำหนดความทนทานต่อรูปร่างและตำแหน่งได้พร้อมกัน แต่ค่าความทนทานต่อรูปร่างที่ทำเครื่องหมายไว้ควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้ มิฉะนั้นจะไม่สามารถผลิตชิ้นส่วนตามข้อกำหนดการออกแบบในระหว่างการผลิตได้
640.png
3. ความสัมพันธ์ระหว่างความทนทานต่อรูปร่างและความขรุขระของพื้นผิว
แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์เชิงตัวเลขและการวัดโดยตรงระหว่างข้อผิดพลาดของรูปร่างและความขรุขระของพื้นผิว แต่ก็มีความสัมพันธ์ตามสัดส่วนที่แน่นอนระหว่างทั้งสองภายใต้เงื่อนไขการประมวลผลบางอย่าง ตามการวิจัยเชิงทดลอง ในความแม่นยำโดยทั่วไป ความหยาบของพื้นผิวเป็นสาเหตุของความทนทานต่อรูปร่าง 1/5~1/4. จะเห็นได้ว่าเพื่อให้มั่นใจถึงความทนทานต่อรูปร่าง ค่าสูงสุดที่อนุญาตของพารามิเตอร์ความสูงความหยาบของพื้นผิวที่สอดคล้องกันควรถูกจำกัดอย่างเหมาะสม
โดยทั่วไป ค่าพิกัดความเผื่อระหว่างพิกัดความเผื่อมิติ พิกัดความเผื่อรูปร่าง พิกัดความเผื่อตำแหน่ง และความขรุขระของพื้นผิวมีความสัมพันธ์ดังต่อไปนี้: พิกัดความเผื่อมิติ > พิกัดความเผื่อตำแหน่ง > พิกัดความเผื่อรูปร่าง > พารามิเตอร์ความสูงความขรุขระของพื้นผิว
ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นความสัมพันธ์เชิงตัวเลขระหว่างขนาด รูปร่าง และความขรุขระของพื้นผิวว่าความสัมพันธ์เชิงตัวเลขระหว่างทั้งสามจะต้องประสานกันในระหว่างการออกแบบ เมื่อทำเครื่องหมายค่าความทนทานบนแบบร่าง ควรปฏิบัติตาม: เนื่องจากค่าความหยาบผิวเดียวกันควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อรูปร่าง ค่าความทนทานต่อรูปร่างควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อตำแหน่ง ค่าความแตกต่างของตำแหน่งควรน้อยกว่าค่าพิกัดความเผื่อของมิติ มิฉะนั้นจะเกิดปัญหาในการผลิตทุกประเภท อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกี่ยวข้องมากที่สุดในงานออกแบบคือวิธีจัดการกับความสัมพันธ์ระหว่างพิกัดความเผื่อของมิติและความขรุขระของพื้นผิว และความสัมพันธ์ระหว่างความแม่นยำในการติดตั้งต่างๆ และความขรุขระของพื้นผิว
โดยทั่วไปจะพิจารณาจากความสัมพันธ์ดังต่อไปนี้
1. เมื่อค่าเผื่อรูปร่างคือ 60% ของค่าเผื่อมิติ (ความแม่นยำทางเรขาคณิตสัมพัทธ์ปานกลาง) Ra น้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.05IT
2. เมื่อค่าเผื่อรูปร่างคือ 40% ของค่าเผื่อมิติ (ความแม่นยำทางเรขาคณิตสัมพัทธ์สูงกว่า), Ra น้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.025IT;
3. เมื่อค่าเผื่อรูปร่างคือ 25% ของค่าเผื่อมิติ (ความแม่นยำทางเรขาคณิตสัมพัทธ์สูง) Ra น้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.012IT;
4. เมื่อค่าเผื่อรูปร่างน้อยกว่า 25% ของค่าเผื่อมิติ (ความแม่นยำทางเรขาคณิตสัมพัทธ์สูงพิเศษ) Ra น้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.15Tf (ค่าค่าเผื่อรูปร่าง)
ค่าอ้างอิงที่ง่ายที่สุด: ค่าเผื่อมิติคือ 3-4 เท่าของความหยาบ ซึ่งประหยัดที่สุด
640 (1).jpg
2. การเลือกเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิต
1. การเลือกรายการเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิต
ควรใช้ฟังก์ชันของรายการควบคุมที่ครอบคลุมอย่างเต็มที่เพื่อลดรายการเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิตและรายการการตรวจจับข้อผิดพลาดทางเรขาคณิตที่สอดคล้องกันซึ่งระบุไว้ในภาพวาด
ควรเลือกรายการที่วัดได้ง่ายเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดด้านการทำงาน ตัวอย่างเช่น: ความทนทานต่อความโคแอกเซียลมักถูกแทนที่ด้วยค่าเผื่อความเบี่ยงเบนหนีศูนย์แบบวงกลมในแนวรัศมี หรือค่าเผื่อค่าเผื่อความเบี่ยงเบนหนีศูนย์แบบวงกลมในแนวรัศมี อย่างไรก็ตาม ควรสังเกตว่าค่าเบี่ยงเบนหนีศูนย์แบบวงกลมในแนวรัศมีเป็นการผสมผสานระหว่างข้อผิดพลาดด้านโคแอกเชียลและข้อผิดพลาดรูปร่างพื้นผิวทรงกระบอก ดังนั้น เมื่อทำการเปลี่ยน ค่าความทนทานต่อการหมุนหนีศูนย์ที่กำหนดควรมากกว่าค่าความทนทานต่อโคแอกเซียลเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นข้อกำหนดจะเข้มงวดเกินไป
2. การเลือกหลักความอดทน
ควรใช้ฟังก์ชันของพิกัดความเผื่อได้อย่างเต็มที่ และความเป็นไปได้และความคุ้มค่าในการนำหลักพิกัดความเผื่อมาใช้ควรขึ้นอยู่กับข้อกำหนดด้านการทำงานขององค์ประกอบที่วัดได้
หลักการของความเป็นอิสระจะใช้ในสถานการณ์ที่ข้อกำหนดด้านความแม่นยำสำหรับความแม่นยำด้านมิติและความแม่นยำของรูปร่างค่อนข้างแตกต่างกัน และข้อกำหนดจำเป็นต้องปฏิบัติตามแยกกัน หรือไม่มีการเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองเพื่อให้มั่นใจถึงความแม่นยำในการเคลื่อนไหว การปิดผนึก และไม่มีความคลาดเคลื่อน เข้าใจแล้ว.
ข้อกำหนดในการรวมส่วนใหญ่จะใช้ในสถานการณ์ที่ต้องรับประกันคุณสมบัติที่ตรงกันอย่างเคร่งครัด
ข้อกำหนดเอนทิตีสูงสุดใช้สำหรับองค์ประกอบส่วนกลาง และโดยทั่วไปจะใช้เมื่ออุปกรณ์เสริมจำเป็นต้องมีการประกอบ (ไม่มีข้อกำหนดคุณสมบัติที่ตรงกัน)
ข้อกำหนดเอนทิตีขั้นต่ำส่วนใหญ่จะใช้ในสถานการณ์ที่ต้องรับประกันความแข็งแรงของชิ้นส่วนและความหนาของผนังขั้นต่ำ
การรวมกันของข้อกำหนดที่สามารถย้อนกลับได้และข้อกำหนดเอนทิตีสูงสุด (ขั้นต่ำ) สามารถใช้ประโยชน์จากโซนพิกัดความเผื่อได้อย่างเต็มที่ ขยายช่วงของขนาดจริงขององค์ประกอบที่วัดได้ และปรับปรุงประสิทธิภาพ สามารถเลือกได้โดยไม่กระทบต่อประสิทธิภาพการทำงาน
3. การเลือกองค์ประกอบเกณฑ์มาตรฐาน
1) การเลือกชิ้นส่วนอ้างอิง
(1) เลือกพื้นผิวข้อต่อที่มีการวางตำแหน่งชิ้นส่วนในเครื่องเป็นตำแหน่งอ้างอิง ตัวอย่างเช่น ระนาบด้านล่างและด้านข้างของกล่อง แกนของชิ้นส่วนจาน แผ่นรองรับหรือรูรองรับของชิ้นส่วนที่หมุน เป็นต้น
(2) องค์ประกอบ Datum ควรมีขนาดและความแข็งเพียงพอเพื่อให้แน่ใจว่ามีการวางตำแหน่งที่มั่นคงและเชื่อถือได้ ตัวอย่างเช่น การใช้แกนสองแกนขึ้นไปที่อยู่ห่างกันเพื่อสร้างแกน Datum ทั่วไปจะมีเสถียรภาพมากกว่าแกน Datum หนึ่งแกน
(3) เลือกพื้นผิวที่ผ่านการประมวลผลที่แม่นยำยิ่งขึ้นเป็นส่วนอ้างอิง
(4) พยายามรวมมาตรฐานการประกอบ การประมวลผล และการทดสอบให้มากที่สุด ด้วยวิธีนี้ ข้อผิดพลาดที่เกิดจากการวัดประสิทธิภาพที่ไม่สอดคล้องกันจึงสามารถกำจัดได้ การออกแบบและการผลิตอุปกรณ์จับยึดและเครื่องมือวัดยังทำให้ง่ายขึ้น ทำให้การวัดสะดวก
2) การกำหนดปริมาณเกณฑ์มาตรฐาน
โดยทั่วไปแล้ว จำนวน Datum ควรถูกกำหนดโดยยึดตามการวางแนวและการวางตำแหน่งข้อกำหนดการทำงานทางเรขาคณิตของโครงการพิกัดความเผื่อ ความคลาดเคลื่อนของการวางแนวส่วนใหญ่ต้องการเพียงจุดอ้างอิงเดียว ในขณะที่พิกัดความเผื่อของการวางตำแหน่งต้องใช้จุดอ้างอิงตั้งแต่หนึ่งจุดขึ้นไป ตัวอย่างเช่น สำหรับรายการความขนาน ความตั้งฉาก และค่าเผื่อความคลาดเคลื่อนของแกนร่วม โดยทั่วไปจะใช้เพียงระนาบเดียวหรือแกนเดียวเป็นองค์ประกอบ Datum สำหรับรายการพิกัดความเผื่อของตำแหน่ง หากจำเป็นต้องกำหนดความแม่นยำของตำแหน่งของระบบรู อาจใช้องค์ประกอบสองหรือสามองค์ประกอบ องค์ประกอบมาตรฐาน
3) การจัดเรียงลำดับเกณฑ์มาตรฐาน
เมื่อมีการเลือกองค์ประกอบ Datum มากกว่าสององค์ประกอบ ลำดับขององค์ประกอบ Datum จะต้องชัดเจนและเขียนในกล่องพิกัดความเผื่อตามลำดับที่หนึ่ง สอง และสาม องค์ประกอบ Datum แรกคือองค์ประกอบหลัก ตามด้วยองค์ประกอบ Datum ที่สอง -
4. การเลือกค่าความทนทานทางเรขาคณิต
หลักการทั่วไป: เลือกค่าความคลาดเคลื่อนที่ประหยัดที่สุดในขณะที่ตอบสนองการทำงานของชิ้นส่วน
◆ตามความต้องการด้านการทำงานของชิ้นส่วน เมื่อพิจารณาถึงประสิทธิภาพเชิงประหยัดของการประมวลผล โครงสร้างและความแข็งแกร่งของชิ้นส่วน ให้กำหนดค่าความทนทานขององค์ประกอบต่างๆ ตามตาราง และพิจารณาปัจจัยต่อไปนี้:
◆ความทนทานต่อรูปร่างที่กำหนดสำหรับองค์ประกอบเดียวกันควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อตำแหน่ง
◆ค่าความทนทานต่อรูปร่างของชิ้นส่วนทรงกระบอก (ยกเว้นความตรงของแกน) ควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อมิติ เช่นเดียวกับบนระนาบเดียวกัน ค่าความทนทานต่อความเรียบควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อความขนานของระนาบถึงจุดอ้างอิง
◆ค่าความทนทานต่อความขนานควรน้อยกว่าค่าความทนทานต่อระยะทางที่สอดคล้องกัน
◆ความสัมพันธ์ตามสัดส่วนโดยประมาณระหว่างความหยาบของพื้นผิวและความทนทานต่อรูปร่าง: โดยปกติแล้ว ค่า Ra ของความหยาบผิวสามารถใช้เป็นค่าความทนทานต่อรูปร่างได้ (20%~25%)
◆สำหรับสถานการณ์ต่อไปนี้ โดยคำนึงถึงความยากในการประมวลผลและอิทธิพลของปัจจัยอื่นๆ นอกเหนือจากพารามิเตอร์หลัก และในขณะที่ตอบสนองความต้องการด้านการทำงานของชิ้นส่วน ให้ลดการเลือกลงอย่างเหมาะสม 1 ถึง 2 ระดับ:
○รูสัมพันธ์กับแกน
○เพลาและรูที่มีความเรียวมากขึ้น เพลาและรูที่มีระยะห่างมากขึ้น
○พื้นผิวของชิ้นส่วนที่มีความกว้างขนาดใหญ่ (ความยาวมากกว่า 1/2)
○ ความขนานและความคลาดเคลื่อนในแนวตั้งฉากของเส้นต่อเส้นและเส้นต่อเส้นสัมพันธ์กับการเผชิญหน้ากัน
5. กฎระเบียบเกี่ยวกับรูปร่างและตำแหน่งโดยไม่มีเกณฑ์ความคลาดเคลื่อน
เพื่อให้การวาดแบบง่ายขึ้น ไม่จำเป็นต้องระบุเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิตบนแบบเพื่อความแม่นยำทางเรขาคณิตที่สามารถรับประกันได้โดยการประมวลผลเครื่องมือกลทั่วไป เกณฑ์ความคลาดเคลื่อนทางเรขาคณิตที่ไม่ได้ระบุจะต้องดำเนินการตามข้อกำหนดของ GB/T1184-1996 เนื้อหาทั่วไปมีดังนี้:
(1) มีการระบุระดับความคลาดเคลื่อนสามระดับของ H, K และ L สำหรับความตรง ความเรียบ แนวตั้ง สมมาตร และการหมุนหนีศูนย์แบบวงกลมที่ไม่ได้ระบุ
(2) ค่าความคลาดเคลื่อนของความกลมที่ไม่ถูกฉีดเข้าไปจะเท่ากับค่าความคลาดเคลื่อนของเส้นผ่านศูนย์กลาง แต่ต้องไม่มากกว่าค่าความคลาดเคลื่อนของความกลมที่ไม่ถูกฉีดในค่า Runout แบบวงกลมในแนวรัศมี
(3) ไม่ได้ระบุค่าความทนทานต่อความเป็นทรงกระบอกที่ไม่ได้ระบุ และถูกควบคุมโดยค่าเผื่อความเผื่อความกลมขององค์ประกอบที่ฉีดหรือไม่ได้ระบุ ความตรงของเส้นไพรม์ไลน์ และความขนานของเส้นไพรม์ไลน์สัมพัทธ์
(4) ค่าพิกัดความเผื่อความขนานที่ไม่ได้ระบุไว้จะเท่ากับค่าที่มากกว่าของค่าความคลาดเคลื่อนที่ไม่ได้จดบันทึกไว้ของพิกัดความเผื่อมิติระหว่างองค์ประกอบที่วัดกับองค์ประกอบ Datum และพิกัดความเผื่อรูปร่าง (ความตรงหรือความเรียบ) ขององค์ประกอบที่วัด และใช้เวลาทั้งสองค่าที่นานกว่า ขององค์ประกอบต่างๆ ใช้เป็นพื้นฐาน
(5) ไม่ได้ระบุค่าความทนทานต่อโคแอกเชียล หากจำเป็น ค่าความคลาดเคลื่อนของโคแอกเชียลที่ไม่ได้ระบุไว้อาจเท่ากับค่าความคลาดเคลื่อนแบบวงกลมที่ไม่ได้รับการฉีด
(6) ค่าความคลาดเคลื่อนของโปรไฟล์เส้นที่ยังไม่ได้ฉีด โปรไฟล์พื้นผิว ความเอียง และตำแหน่งจะถูกควบคุมโดยค่าเผื่อมิติเชิงเส้นที่ฉีดหรือไม่ได้ฉีด หรือค่าเผื่อเชิงมุมของแต่ละองค์ประกอบ
(7) ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ว่าไม่ได้ระบุค่าความทนทานต่อการหมุนหนีศูนย์ทั้งหมด
6. การแสดงรูปร่างและตำแหน่งแบบกราฟิกโดยไม่มีค่าพิกัดความเผื่อ
หากใช้ค่าพิกัดความเผื่อที่ระบุใน GB/T1184-1996 ไว้ รหัสมาตรฐานและเกรดควรระบุไว้ในคอลัมน์ชื่อหรือข้อกำหนดทางเทคนิค : "GB/T1184-K"
ความคลาดเคลื่อนในการทำงานที่ไม่ได้ทำเครื่องหมายด้วย "หลักความคลาดเคลื่อนตาม GB/T 4249" บนแบบร่างจะต้องดำเนินการตามข้อกำหนดของ "GB/T 18002-1998"





